دسته: ایده نقد

فیلم‌ها مثل ستاره‌ها هستند، می‌گذرند/همه شباهت‌های تنیس و فیلم در گفت و گو با سرژ دنه(بخش اول)/فرانسوآ مارگولن/شهرزاد سلحشور

شما نسبت به تصویر می توانید دو نگرش مذهبی داشته باشید: من معتقدم یکی شان تقلید کورکورانه است و دیگری نگرش معنوی به آن. مال من معنوی است. فیلم ها، مثل ستاره ها هستند؛ می گذرند، دوباره عبور می کنند، در می گذرند و بازمی آیند، به رویا می برند، فراموش می شوند، صحبت می کنند. بقای فیلم ها تنها به نمایش داده شدن نیست، و این خوب است.

ادامه مطلب

سرژ دنه و تکنیکِ نقد سینمایی برای بازگو کردن جهان/فرانسوآ مارگولن/شهرزاد سلحشور

آنچه در ادامه می خوانید مقدمه مصاحبه ای چاپ نشده با سرژ دنه منتقد مشهور و اثرگذار سینماست که توسط فرانسوآ مارگولَن دیگر منتقد سینما انجام شده است. این مصاحبه از این پس  در چند بخش در درامانقد منتشر خواهد شد.

ادامه مطلب

انجیلی برای سینما/درباره کتاب “فیلم ساختن” نوشته سیدنی لومت/علیرضا نراقی

“فیلم ساختن” تصویر کاملی از فیلسمازی است؛ از جوانه های اولیه تاظریف کاری های کوچک پیش از نمایش، از اتاق تنهای فکر تا هیاهوی فیلمبرداری و سرانجام اتاق تنهای تدوین. به همین دلیل بیشتر شبیه یک مستر کلاس یا یک کارگاه جامع آموزشی است که از راه ثبت تجربه به خلق نظریه می رسد. به اینکه فیلمسازی چیست و چگونه کاری است و به همین دلیل چگونه باید آن را دید و تحلیل کرد؟

ادامه مطلب

آنا کارینا و ژان-لوک گدار؛ شوری طوفانی/سگولن فورگار/شهرزاد سلحشور

آنا کارینا مارس 2018 با حضور در مراسمی به مناسبت نمایش نسخه ی ترمیم شده ی اولین فیلمی که کارگردانی کرده بود “زندگی مشترک”(1973) به آژانس خبری فرانسه(AFP) گفته بود:”خیلی همدیگر را دوست داشتیم. ولی زندگی کردن با او بسیار پیچیده بود. ژان-لوک شخصی بود که می توانست بگوید”می روم سیگار بخرم”و سه هفته بعد برگردد.

ادامه مطلب

اسکورسیزی و سینمای پانزده ساله ها/علیرضا نراقی

سال­ها پیش از مباحثی که امروز به واسطه اظهار نظر مارتین اسکورسیزی درباره فیلم­های مارولی و به طور کلی ابرقهرمانی شکل گرفته است، ژان لوک گدار از گوشه دیگری از سینما گفته بود سلیقه فیلمسازی امروز جهان را پانزده ساله­ ها تعیین می­ کنند.

ادامه مطلب

پاریسِ ژان-پیر ملویل/فرانک گارباش/شهرزاد سلحشور

ژان-پیر ملویل[1] کارگردانی است که قرار دادنش در یک دسته بندی خاص غیر ممکن است. در قلب سینمای ژانری کار می کرد که در اصل امضای سینمای مولف را پای خود داشت. او پاریس را در شکل محیط شهری اصلی در فیلم های پلیسی اش، به تصرف خود درآورده است. سینماگری که هر از چند گاه  دلتنگ پاریس عامه پسند متعلق به ژولین دوویویه[2] بوده و گاه از پایتخت فرانسه شهری متخاصم و تهدیدآمیز ساخته و زمانی دیگر آن را وهم آلود و منجمد نشان می دهد.

ادامه مطلب

هنر من سَمپل کردن است/دی جی شدو* از موسیقی و جایگاه آن در زمانه فرا سرمایه داری می گوید

برای من آنچه که همیشه در تلاش برای رسیدن به آن هستم، تنها شکل خالصی از بیانگری است. این چیزی است که من در موسیقی جستجو می کنم. من می خواهم به سفری بروم، می خواهم به جایی برده شوم ، می خواهم دلبسته آن هنرمند شوم  و بیشتر موسیقی هایی که من می شناسم ساخته هنرمندانی است که واقعا زندگی می کنند. آنها هنرمندانی هستند که در تمام عمرشان موسیقی می سازند و موسیقی زندگیشان است.

ادامه مطلب

پاریس لویی مال/فرانک گاربارز/شهرزاد سلحشور

لویی مال با لحنی بسیار مستقل- که بسیار مدیون کنو است- پاریسی رنگارنگ را با موزاییک های بزرگ محله های عمومی، مراکز خرید، پلکان و گوشه های خلوت  دوباره ترسیم می کند، و تمام این ها به شیوه ای بسیار شاد بر اساس کلیشه ها اجرا می شود.

ادامه مطلب

پاریسِ فرانسوا تروفو/فرانسوآ پُرسیل/شهرزاد سلحشور

از 400 ضربه تا  آخرین مترو بیشتر فیلم های فرانسوا تروفو اشباع شده از جو پاریس است. به این ترتیب در این فیلم ها پاریس پایتختی مملو از زندگی دیده شده و همان شهری است که این مرد منطقه ی شمالی رود سن بسیار به آن اهمیت می داد.

ادامه مطلب

متری شیش و نیم و «اگزوتیسم اجتماعی»/کیانوش اخباری

این فیلم نه تنها هیچ نقدی بر ساختارهای قانونیِ نظام قضایی وارد نمی‌کند، نه تنها مناسبات درونیِ موجود بر نیروی پلیس را برملا نمی‌کند، نه تنها به آسیب‌شناسیِ وضعیتِ کارتن‌خواب‌ها و مطرودین جامعه نمی‌پردازد بلکه با تغییرسیمای آن‌ها وضع موجود را می‌پذیرد.

ادامه مطلب
در حال بارگذاری

ما را در اینستاگرام دنبال کنید dramanaghd.ir@

محل معرفی فعالیت فرهنگی-هنری شما