ایده نقد

درامانقد: برنامه‌های محمد مهدی اسماعیلی - وزیر پیشنهادی دولت سیزدهم - در ۸۳ صفحه تدوین شده که در حوزه‌های مختلف به تشریح وضعیت موجود و بعد تعریف برنامه‌ها و پیش‌بینی‌ سال ۱۴۰۰ پرداخته است. اسماعیلی وضعیت دو حوزه سینما...

درامانقد- سینما: آنچه در ادامه می خوانید گفته های جیمز گری درباب تجربه کارگردانی و ساخت فیلم «شهر گمشده زِد» است. بخش اول پرونده این فیلم را می توانید اینجا بخوانید. درباره تغییر انگیزه‌های قهرمان...

سربرنیکوف در حبس خانگی از مصاحبه با رسانه‌ها منع شده و در سکوت خبری و رسانه‌ای به‌سرمی‌برد. او یکی از چهار پرونده بزرگی است که این‌روزها برای روسیه امری متداول شده است. دولت پوتین مداومن دادگاه‌هایی را با موضوع تخلف و فساد مالی برگزار می‌کند. اما دادگاه سربرنیکوف با دادگاه‌های مرسوم مالی دیگر روسیه فرق دارد و به‌شدت یادآور دادگاه میرهولد در دوران زمامداری استالین است. دادگاهی که سرانجام میرهولد را در سال 1940 به جوخه آتش سپرد. کمتر کسی در روسیه باور دارد که حبس خانگی سربرنیکوف واقعن به مسائل مالی مربوط باشد.

کاپیتالیسم در جهان شهیدثالث به معنی فرمی است که تکرارهای بی‏ معنا را بر زندگی فرودستان تحمیل کرده است. «کاپیتالیسم به مثابه تکرار» به معنی سازماندهیِ مکان و زمان بر اساس اصل «تکرار» است تا به این شیوه بتواند خودِ فرم زیستن را کالایی کند؛ یا به تعبیر هانری لوفور زندگی روزمره را بدل به مستعمره‏ خویش سازد.

برای من آنچه که همیشه در تلاش برای رسیدن به آن هستم، تنها شکل خالصی از بیانگری است. این چیزی است که من در موسیقی جستجو می کنم. من می خواهم به سفری بروم، می خواهم به جایی برده شوم ، می خواهم دلبسته آن هنرمند شوم  و بیشتر موسیقی هایی که من می شناسم ساخته هنرمندانی است که واقعا زندگی می کنند. آنها هنرمندانی هستند که در تمام عمرشان موسیقی می سازند و موسیقی زندگیشان است.

خیلی‌ها در زندگی واقعی از حیوانات خانگی نگهداری می‌کنند و همگی، حیوانات زیبا و بامزه‌مان را خیلی دوست داریم. اما در عین حال این خود ما هستیم که راحت سر میز غذا می‌نشینیم و استیک می‌خوریم که از پرورش صنعتی دام و... به دست آمده است. همه‌ی این‌ها حیوان هستند ولی ما آن‌ها را مثل چپ و راست از هم جدا می‌کنیم. در سمت چپ، دنیایی زیبا و دلفریب قرار می‌گیرد و در طرف راست، کشتارگاهی است که نمی‌خواهیم درباره‌اش فکر کنیم.

«سینمای سوم» کار خود را با حمله به شیوه‏ تولید، و از پی‏ آن تمام نظام بازنمایی سینمای اول و دوم آغاز کرد. در کنار این، مضامین ضد استعماری (عمدتاً ملهم ار فرانتس فانون و ادوارد سعید)، پرداختن به پروتاگونیست جمعی به جای قهرمان فردی، اهمیت نقش پداگوژیک رسانه‏ سینما در مواجهه با توده ‏ها، و شیوه‏ جمعی تولید و پخش از دیگر ویژگی ‏های «سینمای سوم» بود.

ژان-پیر ملویل[1] کارگردانی است که قرار دادنش در یک دسته بندی خاص غیر ممکن است. در قلب سینمای ژانری کار می کرد که در اصل امضای سینمای مولف را پای خود داشت. او پاریس را در شکل محیط شهری اصلی در فیلم های پلیسی اش، به تصرف خود درآورده است. سینماگری که هر از چند گاه  دلتنگ پاریس عامه پسند متعلق به ژولین دوویویه[2] بوده و گاه از پایتخت فرانسه شهری متخاصم و تهدیدآمیز ساخته و زمانی دیگر آن را وهم آلود و منجمد نشان می دهد.

لویی مال با لحنی بسیار مستقل- که بسیار مدیون کنو است- پاریسی رنگارنگ را با موزاییک های بزرگ محله های عمومی، مراکز خرید، پلکان و گوشه های خلوت  دوباره ترسیم می کند، و تمام این ها به شیوه ای بسیار شاد بر اساس کلیشه ها اجرا می شود.

نگاهی انتقادی به نمایشگاه کتاب تهران  ایده نقد: در جهان سوم، مدرنیته به شکل امری که کاملا تجربه نمی‌شود رخ می‌دهد، مدرنیته و نتایج آن در جهان سوم به صورت کامل به تجربه زیست بدل...