سینما

فیلم «مکان امن» ساخته کارگردان اهل کرواسی یورای لروتیک با چنان واقعیتی به سمت مخاطب خود یورش می‌­آورد که جدایی از فشار و اضطراب موقعیت شخصیت­‌های آن ناممکن است. این مهم به طریقی محقق شده است که ذهن در سطح علت­‌ها مشغول نماند. اینکه چرا دامیر دست به خودکشی زده است و در این امر مصر است در درجه اول اهمیت قرار ندارد، بلکه نفس بودن او در این موقعیت است که نیازمند توجه و علاج احتمالی است. در این میان برخورد ساختارهای در ظاهر حمایت کننده دربرابر این تصمیم خود توجیه­‌گر این کنش است.

در «حال دخترها خوب است» به نویسندگی و کارگردانی ایتساسو آرانا بازیگر و فیلمساز اسپانیایی -که خود نقش نویسنده و کارگردان نمایش را نیز در فیلم بازی می کند- عناصر دراماتیک به کمترین حد ممکن در یک فیلم داستانی رسیده است و فراز و نشیب روایی نرم و آرام رخ می‌دهد. ما شاهد حال ساده زندگی هستیم در خطوط داستانی باریک و ظریف، بدون هیچ خدشه­ و خللی، اینجا به سبک فیلم­‌های یاسوجیرو ازو فیلمساز شهیر ژاپنی، قرار نیست تماشاگر تغییر و تحولی را ببیند که او را در ساحت احساسات و عواطف دچار هیجان کند یا در جَوی برساختی قرار دهد.

«برگ های افتاده» آخرین ساخته آکی کوریسماکی با مقیاس متوسط ​​و از نظر لحن کامل، در یک جهنم ملال‌انگیز آغاز و با تصویری شبیه به بهشت ​​به پایان می‌رسد. در این بین، شب‌های تنهایی، شادی‌های زودگذر، تحقیرهای معمول، کار پرزحمت، خوشگذرانی‌های هم‌آوازی، سیگارهای زیاد و نوشیدنی‌های بسیار وجود دارد. بسیاری از نوشیدنی‌ها توسط مردی با عجله و اغلب به صورت پنهانی سرکشیده می‌شود، در حالی که در جاهایی دیگر، زن به آهنگ‌های غمگین گوش می‌دهد. از نظر ظاهری، این دو زندگی‌هایی با آرام همراه با ناامیدی دارند، اگرچه از آنجایی که این یک فیلم از آکی کوریسماکی است، ناامیدی آنها با وقفه‌های عالی کمیک همراه است.

مؤثرترین نقطه که در مواجهه اولیه با فیلم قابت رؤیت است نه در فیلمنامه دیوید اسکارپا و نه در نوع مواجهه دوربین با شخصیت است، بلکه نفس انتخاب یواکین فینیکس در نقش ناپلئون است. صورت زخمی، نفرت و عقده جاری در نگاه، پیکر ریز و خمیده و حرکاتی بی اعتماد به نفس که با حالاتی متظاهرانه در نمایش غرور و قدرت همراه است، از همان نمای ابتدایی ما را از جایگاه اسطوره­‌ای یکی از مهمترین شخصیت­‌های تاریخ جهان، به درون او متوجه می‌­کند.

شور آفرینندگی یک هنرمند در لحظه خلق یک اثر، به تحول، شکوفایی و شور مخاطب نیر تبدیل می­‌شود و مخاطب و مؤلف در یک یگانگی مقدس یکدیگر را بازیابی می‌­کنند. این دستاورد معجزه‌­گون که عمیق‌­ترین احساسات را فرا می­‌خواند و گمگشته‌­ای در درون آدمی را آشکار می‌­سازد، همان تزکیه‌­ای است که بهترین آثار هنری بر آن متکی هستند. اینجاست که درد در خنده می‌­خزد و اشک­‌ها به لبخندها می­‌آمیزد، چرا که اثر هنری خود یک نمونه کامل از زندگی شده است با اشک­‌ها، دردها، لبخندها و لذت‌­های گذرا و ناپایدارش. فیلم «جاماندگان» آخرین ساخته الکساندر پاین می­‌تواند با همه سادگی و داستان سرراست و سرحال و سرگرم کننده‌­اش از با هم بودن، در چنین جایگاه رفیعی قرار گیرد.

«یانیک» ساخته کوئنتین دوپیو فیلمی است درباره تسخیر؛ درباره برتری همراه با تسلط نمایشگر بر تماشاگر. تسلطی که به همان اندازه که اوقاتی را اخذ و نمایشی را می‌فروشد، در محتوای خود به جز استثنائاتی، یکسویه است. درست مثل ارتباط شهروندان با دولت؛ وقتی که پولی می‌­دهند(مالیات)، حزب یا فردی را انتخاب می­‌کنند و سپس خدماتی را اخذ می­‌نمایند و در این فرایند مختار و متمدن، زمینه تسخیرشدن و تحت تسلط قرار گرفتن خود را فراهم می‌­سازند.

درامانقد-سینما: زندگی آدم‌­ها را دچار عادت می‌­کند. اصلاً آدمیان به جایی می­‌رسند که زندگی را همان عادات می­‌پندارند. احساس درونی امنیت یا عدم امنیت...

فصل دوم سریال «زخم کاری» به پایان رسید. سریالی که نتوانست نه توقع مردم و نه منتقدان را برآورده کند و باعث نارضایتی بسیاری از تماشاگران این مجموعه شد. هرچقدر «زخم کاری 1» توانسته بود مخاطبان را با خود همراه سازد، بخش دوم این مجموعه از همان قسمت‌های ابتدایی مایه عصبانیت و ناراحتی تماشاگرانش شد. کافی بود تبلیغات مربوط به قسمت بعدی این مجموعه بر صفحات دنیایی مجازی جا بگیرد تا سیل انتقادات و فحش و بدبیراهه‌ها زیر این پست‌ها سرازیر شود. همین حالا چند صفحه سینمایی اقدام به نظرسنجی از مخاطبان درباره فصل دوم این مجموعه کردند. بیش از 99 درصد کامنت‌ها ناشی از نارضایتی و عصبانیت مخاطبان است و عجیب اینجاست که حتی یک نظر مثبت هم در میان نظرات به چشم نمی‌خورد. این تعداد کامنت‌های ناشی از خشم و عصبیت به خوبی نشان می‌دهد که «زخم کاری 2» تا چه اندازه موفق بوده است.

فیلم سوئیسی «دختر و عنکبوت»(The Girl and the Spider) ساخته رومن و سیلون زوکر از مجموعه بهم پیوسته­‌ای از لحظات بسیار درونی و بیان‌ناپذر انسانی شکل می‌­گیرد که جز شعر کلامی توان بیانشان را ندارد. رازهایی که اغلب بیان نشدنی و به دشواری قابل انتقال هستند اما گاه در سکوت و گاه در لحظه‌ای از صمیمیت درک می‌شوند و رابطه‌ای بسیار عمیق و ناگسستنی را شکل می‌دهند.

فیلم دریچه‌­ای بدیع و البته غیرمتکلف بر این نکته است که چگونه یک رخداد، به تنش‌ها و چالش‌های عادی و هر روزه زندگی معنایی وارونه و گاه مهلک می­‌بخشد که هیچ یک، هیچگاه نسبت به آن آگاه نیستند.