ضعف نورنبرگ ساخته جیمز وندربیلت ریشه در ساده­‌سازی دارد. ساده کردن هر چیز در هم بافته، به رشته­‌های مستقیم و بی‌ظرافتِ کسل­‌کننده‌ی موازی. حتی آنجا که جسور است و می‌خواهد از یک رهبر فاشسیت با پیشینه‌ی مشهوری از عاملیت در جنایت، انسانی با عاطفه و قابل درک بسازد، سرخورده و بزدلانه، دست می­‌شوید و به همان اخلاق یا بهتر است بگوییم گفتار جریان اصلی سینمای آمریکا -آن­هم در نوع و قواره­‌ی از مد افتاده­‌اش- بر می‌گردد و ارزش­‌های از پیش روشن را در افول دراماتیکی ناامیدکننده­ نشخوار می‌کند.

مودستا، شخصیت اصلی رمان و سریال را که گاهی مودی صدایش می‌زنند، می‌توان زنده‌ترین شخصیت داستانی زن قرن بیستم دانست. نامش، مودستا نامي زنانه است كه ریشۀ لاتین دارد و به معنای «ميانه‌رو» یا «باوقار» است. اما مودستا از وقاری که در جامعۀ آن زمان از یک زن انتظار می‌رود، برخوردار نیست و قرار است نمایانگر زنی برخوردار از تن و نیازهایش باشد. زنی که برای برآوردن این نیازها از هیچ چیز و هیچ کس ابایی ندارد.

برخی فوسه را با ساموئل بکت مقایسه کرده‌اند، اما نثر نویسندۀ نروژی به‌مراتب ملموس­ تر از نثر نویسندۀ ایرلندی است. بی‌تردید سبک او وام‌دار شاخه‌ای از مدرنیسم است که به مینیمالیسم گرایش دارد؛ اما روح و نیت این تقلیل‌گرایی، گرمایی انسانی  است که صمیمی­تی فراتر از تأثیرات آشنای قرن بیستمی دارد. شاید ورود به جهان فوسه نیازمند اکتساب نوعی ذائقه خاص باشد اما این ورود به هیچ وجه دشوار نیست:[برای مثال] هفت‌گانه از آن دست رمان‌هایی است که شیوه‌ی خواندن خود را خود به خواننده آموزش میدهد و سازگار شدن ذهن با آن به طور کامل امکان پذیر است

در تز سوم از تزهایی درباره­‌ی مفهوم تاریخ نوشته­‌ی والتر بنیامین آمده است: «نوع بشر فقط پس از رستگار شدن است که گذشته­‌اش را تمام و کمال باز می­‌یابد. به سخنی دیگر، فقط برای نوع بشرِ رستگار شده است که گذشته با همه دقایق و لحظاتش امری نقل­‌کردنی می‌­شود.»[1] اگر به معنای الهیاتیِ رستگاری که اینجا مورد نظر بنیامین است توجه داشته باشیم، این گفته را به این معنا می­‌فهمیم که گذشته هیچ­گاه پیش از اصلاح، اعاده حیثیت، جبران نواقص و کمبودها، بخشیده شدن و محو معاصی و در نهایت بازسازی و بازپروری – که همه سویه­‌ای از معنای رستگاری( redemption) هستند- چهره کاملی از خود فاش نمی‌­کند. پس کشف گذشته در گرو اصلاح شدن­ در تقلای اکنون است و تاریخ‌­نگاری چیزی جز بازنگری مداوم فرایندهای رستگاری که نام برده شد نیست.

برخی فوسه را با ساموئل بکت مقایسه کرده‌اند، اما نثر نویسندۀ نروژی به‌مراتب ملموس­ تر از نثر نویسندۀ ایرلندی است. بی‌تردید سبک او وام‌دار شاخه‌ای از مدرنیسم است که به مینیمالیسم گرایش دارد؛ اما روح و نیت این تقلیل‌گرایی، گرمایی انسانی  است که صمیمی­تی فراتر از تأثیرات آشنای قرن بیستمی دارد. شاید ورود به جهان فوسه نیازمند اکتساب نوعی ذائقه خاص باشد اما این ورود به هیچ وجه دشوار نیست:[برای مثال] هفت‌گانه از آن دست رمان‌هایی است که شیوه‌ی خواندن خود را خود به خواننده آموزش میدهد و سازگار شدن ذهن با آن به طور کامل امکان پذیر است

مودستا، شخصیت اصلی رمان و سریال را که گاهی مودی صدایش می‌زنند، می‌توان زنده‌ترین شخصیت داستانی زن قرن بیستم دانست. نامش، مودستا نامي زنانه است كه ریشۀ لاتین دارد و به معنای «ميانه‌رو» یا «باوقار» است. اما مودستا از وقاری که در جامعۀ آن زمان از یک زن انتظار می‌رود، برخوردار نیست و قرار است نمایانگر زنی برخوردار از تن و نیازهایش باشد. زنی که برای برآوردن این نیازها از هیچ چیز و هیچ کس ابایی ندارد.

اما با وجود اینکه ممکن است کتاب‌ها به ما جای پایی برای برون رفت از سرگردانی در هستی و پادزهری برای تنهایی وجودی‌مان به ارمغان آورند، اما تناقض زندگی در این است که هیچ مثال، هیچ حکمت مشابه، هیچ خرد عاریتی، جایگزینی برای خود زندگی نیست. داستان زندگی ما فقط در صفحه خالی زندگی خودمان نوشته شده است، ذخیره خرد ما فقط در حقیقت عمیق تجربه خودمان یافت می‌شود.

رمان مشهور زندگی واقعی سیاستین نایت که اولین اثر انگلیسی‌زبان ولادیمیر ناباکوف نویسنده شهیر روس است، با ویراست جدید توسط انتشارات نیلا تجدید چاپ شد. این رمان که توسط امید نیک‌فرجام ترجمه شده، همراه با تحلیلی از مایکل هـ . بِنگَل منتشر شده است که دریچه‌ای مفید و روشنگر برای درک بهتر این اثر چندلایه، پیچیده و جذاب است.

بالش من در شب به من خیره می شودخالی مثل سنگ قبر؛هرگز گمان نبردم که چنین تلخ باشدتنها بودنو نه گفتن به آرامیدن در...

برخی از منتقدین معتقدند که سبک وی در نقاشی به پیروی از مکتب فراواقع‌گرایی (سورئالیسم) است.اما خود او و تعدادی از متخصصان بر این عقیده اند که درودی،سبک خاص خودش را دارد. مناظر غالب در آثار درودی بیشتر حاشیه کویر و گلهایی‌ست خاص با دیوارهایی شیشه‌ای و افق که به آثار وی فضایی خاص و عمیق بخشیده‌است.

بنی ریورز مرد پخته‌ای است در آغاز مسیر هنری خود، اما آثار منتشرشده‌اش نشان می‌دهد که او توانسته هویت صوتی شخصی خود را ایجاد کند و هنرش را نه دیر بلکه در اوج شکوفایی معرفی نماید. در دورانی که بسیاری از تولیدات موسیقایی به سمت سرعت، هیجان مصنوعی و مصرف لحظه‌ای رفته‌اند، موسیقی بنی ریورز یادآور نوعی مکث، تأمل و مواجهه صادقانه با جهان درون و بیرون است؛ موسیقی‌ای که بیشتر از آنکه فریاد بزند، نجوا می‌کند.

زبانشناسی تاریخی نشان می‏دهد که زبان می‏تواند دچار تحول شود و این تحول بیش از همه در واژگان اتفاق می‏افتد. تغییرات اجتماعی-سیاسی عمده‏ای چون انقلاب، جنگ و … از عوامل این تحول هستند. این مقاله در جستجوی تحول معنایی صرفاً یک واژه است: مطرب. این واژه به دلیل پیوندی که میان موسیقی و نمایش ایجاد می‏کند نقشِ مهمی در بررسی‏ های تاریخی این دو حوزه ایفا می‏کند. گرچه روشن است که هیچ زمان قطعی برای تحولِ معنای یک واژه وجود ندارد اما سیر آن قابل بررسی است. در مورد این واژۀ به‌خصوص نیز دوره‏ های مؤثر تاریخی و اوضاعِ فرهنگی موردِ بررسی قرار گرفته است. بررسی این تغییر و تحول، می‏تواند موجب توجه مجدد به ارزش‏های موجود در این خرده‏ فرهنگ و بازیابی آن ارزش‏ها و ایجاد شرایط استفاده از امکانات بالقوۀ آن شود.