تئاتر

نمایشِ «نامه‌های عاشقانه از خاورمیانه» به کارگردانی کیومرث مرادی را می‌توان به‌نوعی در محل تقاطع بدن سیاسی و نوشتار زنانه تفسیر کرد. سه تک‌گوییِ زنانه که هر کدام از بافت و بسترِ تاریخی-فرهنگیِ ویژه‌ی خود بر صحنه روایت می‌شوند. روایت‌هایی که وجه مشترکشان پای در جنگ‌داشتنِ همه‌ی آن‌هاست- جنگ، این شدت‌مندترین وضعیتِ سیاسی‌ای که انسان برای خود خلق کرده است.

حسین کیانی این روزها در تماشاخانه باران، پس از چند بازتولید، «روز عقیم» را به صحنه برده است. نمایشی که قصدش در ظاهر نشان دادن برشی از روزگار سقوط «قلعه» پس از پیروزی انقلاب در ایران است. قلعه یا شهرنو، نام محله‌ای است که تا تابستان 58 محل تجمع روسپیان شهر تهران به حساب می‌آمد؛ اما پس از انقلاب در راستای زدودن کشور از نشانگان عصر پهلوی، آتش انقلاب این محله تهران را در خود سوزاند و خاکستر آن امروز بدل به پارک رازی شده است.

نمایش «اتوبوسی به نام هوس» نوشته تنسی ویلیامزبا ترجمه‌ای از مرجان بخت‎مینو، به کارگردانی محسن حاج‎نوروزی از 18 مرداد‎ماه در فرهنگسرای نیاوران به صحنه می‎رود.

پیچیدگی روایی و تغییر و تحول صحنه به صحنه نمایشنامه که مدام بین واقعیت و خاطره و خیال در گذر است، از نقاط قوت متن اصلی نمایش است. متنی که می‌تواند با داستانی به غایت ساده و دم‌دستی چنان بازی خلاقی کند که در نهایت هیچ‌چیز و هیچ‌کس را به قطعیت نرسانده و چندین و چند خروجی ذهنی برای مخاطب بنا کند.

نمایش «روبینسون و کروزو» کاری از گروه نمایش آینا به کارگردانی علیرضا کوشک جلالی به عنوان کار منتخب تماشاگران و نیز در بخش موضوع و پیام به عنوان بهترین نمایش فستیوال بین‌المللی کستنبورگ در کشور بوسنی هرزگوین انتخاب شد.

درامانقد-تئاتر: جلسه نمایشنامه‌خوانی "مو" نوشته سالی کلارک، ترجمه نازنین میهن و کارگردانی شبنم قلی‌خانی روز شنبه 21 مردادماه ساعت 18:30 در پردیس تئاتر شهرزاد روخوانی می‌شود.در این جلسه نمایشنامه‌خوانی آشا محرابی، امیر دلاوری، کاوه خداشناس،...

سام شپارد موفق می شود از درام فرمی بسازد که می تواند تضادهای اصلی اجتماعی و فردی را آشکار کند و به همین دلیل او را باید در کنار بهترین نمایشنامه نویسان تاریخ ادبیات جهان قرار داد، چرا که او از غنی کنندگان آن مدلی است که درام نویسان با جهان خود روبرو می شوند.

کارگردان با بداهه‌سازی و فضاسازی، یک گذشته‌ای را در برابر چشم تماشاگران می‌سازد. ما معطوف به گذشته‌ خود رفتار می‌کنیم،چون هرچه هست در گذشته است...ازیگری کسی که بخواهد فکر کند را نمی خواهد، بازیگری نیازمند انسانی است که می خواهد عمل کند.

«صبح یه روز لعنتی» وقتی با سخنانی کلی، جدی و کلان درباره ارزش خاک، میراث، مالکیت و تعلق ترکیب می شود و همچنین فضایی مملو از نوستالژی و معناهای برون متنی، درباب زادگاه پیدا می کند، آنگاه دیگر نمایشی ضد جنگ نیست، بلکه درباره جنگ به مثابه یک تقابل دوتایی میان حق و باطل است، که خود مقوم جنگ است.

درامانقد-تئاتر: سام شپارد نمایشنامه‌نویس آوانگارد و بازیگر نامزد جایزه اسکار پنجشنبه شب در خانه خود در کنتاکی از دنیا از دنیا رفته است. او 73 ساله بود. سخنگوی خانواده شپرد گفت دلیل مرگ او پیامدهای...