خانه تئاتر

تئاتر

سازوبرگ‌های ایدئولوژیکِ دولت و آپاراتوسِ ادبیات/نگاهی به نمایش «پسران تاریخ»/عرفان خلاقی

0
درنهایت اما متن-اجرای پسران تاریخ واجد پیشنهاد‌های بی‌بدیلی است برای تآتر ایران. از نحوه‌ی مواجهه‌اش با متون و گنجینه‌های ادبی، تا چگونگی از ریخت انداختن و معاصر کردنشان در جهتِ تیز کردن لبه‌های آخته‌ی نقدِ جامعه‌ی پیرامونی. از تأیید دوباره‌ی معجزه‌ی تمرین و تمرین و تمرین، تا بی‌نیازی صحنه‌ها از حضور چهره‌های «سلبریتی» و غیره.

علیه اثرگذاری هنر در دوران شدَّت

0
نسبت حاکمیت ما از همان ابتدا با هنرمندان و آثار آنها - به طور ویژه هنرهای نمایشی- بحرانی بوده است. حاکمیت همواره تلاش کرده تربیت‌ کننده شهروندان باشد و هنر در این راه ابزاری فهم شده برای وصول به این مقصود. این وضعیت، تنشی مبنایی را به رابطه حاکمیت و هنر تحمیل کرده است. حال این بحران در مقاطع مختلف و بنا به گرایش دولت­‌ها شدت و ضعف پیدا کرده است و بر کسی پوشیده نیست که به سبب رویکردهای دولت مستقر در حال تجربه دوران شدت هستیم. در فقره اخیر بجای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، وزارت آموزش و پرورش وارد شده است و به دلایلی تربیتی و لابد آموزشی، خواستار توقف پخش یک سریال و برخورد با عوامل آن شده است. اما با وجود ظاهر تربیتی، این مورد هم چیزی جز نمایی تازه از همان تنشی نیست که پیشتر اشاره شد.

شهر بدون هنر شهر نیست/یادداشتی از قطب الدین صادقی

0
درامانقد-تآتر: در بررسی اهمیت نهاد تآتر در جامعه بد نیست برویم و دوباره نگاهی داشته باشیم به نظریات چهره‌های شاخص و بزرگی مثل ویل دورانت. دورانت معتقد است جامعه‌ای متمدن است که چهار ویژگی...

تئاتری کوچک و آرام/شهرام کرمی مدیر اداره کل هنرهای نمایشی شد

0
با توجه به کاراکتر کرمی و همچنین عدم نفوذ و ارتباط مؤثر او با سطوح بالاتر و سیاستگزاری فرهنگی کشور انتظار می رود روزهای آرامی در انتظار اداره کل هنرهای نمایشی باشد و در عین حال روند یک دهه گذشته در کوچک سازی این مرکز و بی اثر شدن آن در مدیریت جریان تئاتر شتاب بیشتری بگیرد.

آغاز اجراهای جدید تالار مولوی

0
نمایش های «مائو بودن» به کارگردانی حامد سلیمان زاده و «یرماغ» به کارگردانی مریم محمدی در سالن اصلی و نمایش «مده آ» به کارگردانی ناهید حاجی محمدی در سالن کوچک مرکز تئاتر مولوی، در دور جدید اجراهای این مرکز به صحنه می روند.

اجرای یکی از آثار محبوب بیضایی در سنگلج

0
نمایشنامه «افرا یا روز می‌گذرد» به نویسندگی بهرام بیضایی که یکی از متنهای محبوب او میان علاقه مندان تئاتر محسوب می شود با کارگردانی سهیل ساعی به تماشاخانه سنگلج می‌رود. این نمایش از اواخر تیر ماه 97 در این تماشاخانه روی صحنه‌ خواهد رفت.

جذاب؛ اما برای چه کسی؟!/سامی صالحی ثابت

0
اساس معمایی که احصایی و نوروزی در این نمایش خلق کرده اند بر پایه رویارویی دو فرد بسیار تنها با تنهایی هایشان پی ریزی شده است. جدال این تئاتر این است: جدال انسان با تنهایی! نیرویی که از دو انسان این نمایش، بیمارانی ساخته که به شدت منزوی هستند. دو انسانی که تا سر حد جنون پیش رفته و برای نجات خویش دست به آفرینش همراه و معشوقی خیالین زده اند!

عدم قطعیت بر صحنه تئاتر/آینا قطبی یعقوبی

1
«این یک پیپ نیست» بدون اغراق یکی از بهترین اجراهای تئاتری چند ساله اخیر تئاتر ما و شاید حتی یکی از بهترین نمونه‌های تئاتری کل تاریخ تئاتر ایرانی باشد. اجرایی که می‌توان برای هر یک از المان‌هایش تحلیل و تفسیرهای طولانی نوشت و ساعت‌ها در خصوص مفاهیم و معانی متکثر آن گفتگو و حتی مجادله کرد و این اتفاق کمی برای تئاتر فاقد اندیشه، خنثی، اخته، تکراری و بازاری این روزهای ما نیست.

علی راضی با اقتباسی از «آنتیگون» به ایران باز می گردد

0
علی راضی کارگردان تئاتر ایران که در سالهای اخیر بیشتر به تولیدات مشترک و حضور در عرصه بین المللی تئاتر مشغول بوده است اثر جدید خود با عنوان «آنتی گون» را با نگاهی آزاد به نمایشنامه «آنتیگون» نوشته ژان آنوی نمایشنامه نویس فرانسوی، از شانزدهم اردیبهشت در تماشاخانه ایرانشهر به صحنه می برد.

هارمونی شعر و زنانگی/نگاهی به نمایش «الف‌کاف‌شین»/علیرضا نراقی

0
نمایش «الف کاف شین» به نویسندگی و کارگردانی روزبه حسینی که در اولین روز سی و نهمین جشنواره تآتر فجر به صحنه رفت، شبیه به یک شعر است. نه فقط یک قطعه یا یک دفتر به خصوص، بلکه ماهیت شعر؛ شاعرانگی به مثابه یک شکل از روایت و تجسمِ تجربه بودن.