دسته: ایده نقد

هنر من سَمپل کردن است/دی جی شدو* از موسیقی و جایگاه آن در زمانه فرا سرمایه داری می گوید

برای من آنچه که همیشه در تلاش برای رسیدن به آن هستم، تنها شکل خالصی از بیانگری است. این چیزی است که من در موسیقی جستجو می کنم. من می خواهم به سفری بروم، می خواهم به جایی برده شوم ، می خواهم دلبسته آن هنرمند شوم  و بیشتر موسیقی هایی که من می شناسم ساخته هنرمندانی است که واقعا زندگی می کنند. آنها هنرمندانی هستند که در تمام عمرشان موسیقی می سازند و موسیقی زندگیشان است.

ادامه مطلب

پاریس لویی مال/فرانک گاربارز/شهرزاد سلحشور

لویی مال با لحنی بسیار مستقل- که بسیار مدیون کنو است- پاریسی رنگارنگ را با موزاییک های بزرگ محله های عمومی، مراکز خرید، پلکان و گوشه های خلوت  دوباره ترسیم می کند، و تمام این ها به شیوه ای بسیار شاد بر اساس کلیشه ها اجرا می شود.

ادامه مطلب

پاریسِ فرانسوا تروفو/فرانسوآ پُرسیل/شهرزاد سلحشور

از 400 ضربه تا  آخرین مترو بیشتر فیلم های فرانسوا تروفو اشباع شده از جو پاریس است. به این ترتیب در این فیلم ها پاریس پایتختی مملو از زندگی دیده شده و همان شهری است که این مرد منطقه ی شمالی رود سن بسیار به آن اهمیت می داد.

ادامه مطلب

متری شیش و نیم و «اگزوتیسم اجتماعی»/کیانوش اخباری

این فیلم نه تنها هیچ نقدی بر ساختارهای قانونیِ نظام قضایی وارد نمی‌کند، نه تنها مناسبات درونیِ موجود بر نیروی پلیس را برملا نمی‌کند، نه تنها به آسیب‌شناسیِ وضعیتِ کارتن‌خواب‌ها و مطرودین جامعه نمی‌پردازد بلکه با تغییرسیمای آن‌ها وضع موجود را می‌پذیرد.

ادامه مطلب

مسیر پاریسِ ژان لوک گدار/آلن برگالا*/شهرزاد سلحشور 

گدار همیشه به عنوان سینماگری مرزنشین میان سوییس و فرانسه شناخته می شود. این موضوع از این جهت مورد توجه است که او اولین فیلمش از نفس افتاده[1]را در پاریس و فیلم دوم سرباز کوچک[2] را در ژنو فیلم برداری کرد. ولی امروز با در نظر گرفتن مجموعه ی آثار او به وضوح به نظر می رسد که سال های 60 – که پرکارترین  زمان گدار است- که من آن را “سال های کارینا[3] ” می نامم، برای سینمای او “سال های پاریس”[4] نیز هستند.

ادامه مطلب

اقتباس فرهنگی پیش زمینه اقتباس در تئاتر/علیرضا نراقی

تاریخ معاصر ایران، تاریخ اقتباس هاست. حتی آنجایی که ایرانی بر هویتی اصیل،خالص و بومی پا  سفت کرده در واقع به اقتباس هایی که مطبوع طبع اش نبوده واکنش نشان داده است. هنر نمایش محصول اولین جریان­های اقتباس فرهنگی ایرانیان و بخشی از روند تجددخواهی آنان بوده است.

ادامه مطلب

صعود و سقوط تحسین‌شده‌ترین کارگردان تئاتر معاصر روسیه/ جاشوا یافا

سربرنیکوف در حبس خانگی از مصاحبه با رسانه‌ها منع شده و در سکوت خبری و رسانه‌ای به‌سرمی‌برد. او یکی از چهار پرونده بزرگی است که این‌روزها برای روسیه امری متداول شده است. دولت پوتین مداومن دادگاه‌هایی را با موضوع تخلف و فساد مالی برگزار می‌کند. اما دادگاه سربرنیکوف با دادگاه‌های مرسوم مالی دیگر روسیه فرق دارد و به‌شدت یادآور دادگاه میرهولد در دوران زمامداری استالین است. دادگاهی که سرانجام میرهولد را در سال 1940 به جوخه آتش سپرد. کمتر کسی در روسیه باور دارد که حبس خانگی سربرنیکوف واقعن به مسائل مالی مربوط باشد.

ادامه مطلب

آهنگین تر از زندگی/دیالوگ در سینمای فرانسوآ تروفو/سابین بوفیس-فی یو

برای فرانسوا تروفو دیالوگ ها از فیلمی به فیلم دیگر، به یکدیگر پاسخ داده و تکمیل کننده همدیگرند. دیالوگها با زنجیره ای پنهانی به هم آمیخته می شوند، و تا انتها به وسیله ی این فیلنامه نویس-دیالوگ نویس و کارگردان، با حساسیت بسیار آشکار، نگاه ملایم، بازیگوش و هیجانی عمیق نسبت به زندگی و احساسات بشری، نوشته و هدایت می شوند.

ادامه مطلب

گزارشی از سینمای آزاد یا تجربه سینمای آزاد به میانجی«عمو زاون»/اردوان تراکمه

نکتۀ مهمی که در هسته ‏های سینمای آزاد در اصفهان، تهران و شهرهای دیگر خودنمایی می‏ کرد ارتباط زنده و پویای آن‏ها با مردم بود، به‏ طوری که در آن فضای تسلط فیلمفارسی آن‏ها توانستند به‏ وسیلۀ اکران منظم فیلم‏ هایشان در خانه ‏ها، دانشگاه ‏ها و مکان ‏های غیر رسمی ‏ای از این دست، خارج از سالن‏ های بزرگ نمایش رسمی فیلم، و به دور از استبداد پخش رسمی، مخاطبان خودشان را به شکلی پویا و زنده «خلق» کنند.

ادامه مطلب

سینمای پرولتاریا/ اردوان تراکمه

کاپیتالیسم در جهان شهیدثالث به معنی فرمی است که تکرارهای بی‏ معنا را بر زندگی فرودستان تحمیل کرده است. «کاپیتالیسم به مثابه تکرار» به معنی سازماندهیِ مکان و زمان بر اساس اصل «تکرار» است تا به این شیوه بتواند خودِ فرم زیستن را کالایی کند؛ یا به تعبیر هانری لوفور زندگی روزمره را بدل به مستعمره‏ خویش سازد.

ادامه مطلب

منتقدان تئاتر خانه ندارند/علیرضا نراقی

اثبات این گزاره  نیاز به استدلال زیادی ندارد که دو -به اصطلاح- صنفی که به نام منتقدان به طور موازی فعال هستند نماینده منتقدان تئاتر ایران نیستند. نه آن گعده دولتی، خودمانی و محدود کانون ملی منتقدان و نه آن دورهمی خبرنگاران و فعالان حوزه روابط عمومی در خانه تئاتر هیچ یک نه به نقد تئاتر در ایران کمک کرده اند و نه به لحاظ صنفی توانسته اند برآیند و نماینده منتقدانی باشند که می خواستند در یک گردش سالم و زنده از تئاتر ایران تأثیر بگیرند و روی آن اثر بگذارند.

ادامه مطلب

فاسبیندر و بحران بازنماییِ حذفِ اقلیت/علیرضا نراقی

بیراه نیست اگر هاینر ورنر فاسبیندر فیلمساز و نمایشنامه نویس نابغه آلمانی را  هنرمند اقلیت بنامیم؛ راویِ اقلیت های نژادی، جنسی و بیشتر از همه اقلیت های «ذهنی»، به این معنا که او آدمهایی را تصویر می کند که ذهنیت و عالم درونی و روانی آنها بسیار متفاوت از محتوای جهانی است که در آن زندگی می کنند. فاسبیندر در نمایشنامه ها و فیلم های پرتعداد خود به آدمهایی پرداخت که روان شان با پیرامون آنها هم خوان نیست، آدمهایی که در جهان و بستر تاریخی خود مأوایی ندارند و اغلب در غربت یا کف خیابان و یا در تنهایی مطلق می میرند. او حتی زمانی که یک تراجنسی را در فیلم «در سالی با 13 ماه» نمایش داد نیز بیشتر از تفاوت فیزیکی و گرایش درونی شخصیت از نظر هویتی، بر روحیه غریب و شیدایی او تأکید کرد.

ادامه مطلب
در حال بارگذاری

فراخوان دومین دوره جشنواره اکبر رادی

دانلود فیلم «متری شیش و نیم»

دانلود فیلم «عرق سرد»

محل معرفی فعالیت فرهنگی-هنری شما

دانلود سریال هیولا